《沉思录》是古罗马皇帝奥勒留终其一生的灵性思考，是自己与自己的心灵对话，也是对自我甚至对人类灵魂的拷问。全书十二卷，剖析了灵魂与死亡的关系，阐释了人的德行和个人对社会的责任等，表达了奥勒留身居宫廷与面对乱世的独特感悟。《沉思录》是斯多葛派哲学思想的精髓，也是该派里程碑式的作品。本书为梁实秋译本的*修订版，同时加了英文，是中英对照的精装典藏本。

　　本书结合两千年来中华文明发展史，生动讲述了王阳明立功、立德、立言的传奇人生，讲述了王阳明在千磨万的人生困厄中创建心学的历程，系统梳理了知行合一大智慧，并展了卓有见地的阐发。

　　本书收全四部佛学界一致认可的僧传经典，是所有佛家弟子和佛学爱好者都有必要反复阅读的门书！ 　　全书生动沉着地记述了佛教传中国以来1300位高僧的生平事迹和言行思想。每天静心读一传，您都将收获一次充满感动和喜悦、受益匪浅的修行。 　　对于一般的佛学爱好者来说，佛教典籍实在过于繁浩。而这套生动易读、系统详实的历代高僧传记全集，是您了解中国佛教历史和常识的上佳读物。 　　全书所收四部僧传分别是《高僧传》、《续高僧传》、《宋高僧传》、《大明高僧传》，选取权威的日本《大正新修大藏经》（简称《大正藏》）所收版本为底本。整理过程中，我们将原书断句改为现行新式标，繁体竖排改为简体横排，酌改了原书中的个别明显有误的错字。即保留了原版的风貌，又使原书变得简易好读。 　　其中《续高僧传》和《宋高僧传》是初次以简体横排的形式出版，《大明高僧传》是初次整理校，以简体横排、现代标的形式出版。

《看，这是哲学》1：哲学史里的快乐智慧 本书是作者教授三十余年哲学导论和哲学史的教学心得之作，用轻松活泼的文风和四百余幅手绘漫画插图，对西方哲学史进行了简明易懂的概述。作者严肃地对待哲学，却又不那么郑重其事，用风趣幽默减轻了哲学难以承受之重，使哲学不再显得无聊难懂。本书自出版以来多次再版，广受读者欢迎，无论对于人文社科学生，还是普通大众，都不失为很好的哲学入门读物。 《看，这是哲学》2：永恒不变的哲学大问题 本书是作者执教哲学导论课程三十余年的心得之作，用轻松活泼的文风和四百余幅原创手绘插图，以“中心是否保持不变”为引导，对哲学中的“大问题”进行了深入浅出的梳理。作者严肃地对待哲学，却又不那么郑重其事，用风趣幽默减轻了哲学难以承受之重，让读者真正获得思考的快乐。作为哲学通识读物，无论哲学专业的学生，还是人文社科学生，甚或普通大众，都能从中有所受益并获得乐趣。

本书是作者执教哲学导论课程三十余年的心得之作，用轻松活泼的文风和四百余幅原创手绘插图，以“中心是否保持不变”为引导，对哲学中的“大问题”行了深浅出的梳理。作者严肃地对待哲学，却又不那么郑重其事，用风趣幽默减轻了哲学难以承受之重，让读者真正获得思考的快乐。作为哲学通识读物，无论哲学专业的学生，还是人文社科学生，甚或普通大众，都能从中有所受益并获得乐趣。

本书选取尼采一生所有著作中代表性的两百多句话，囊括了尼采的思想精髓，展现了这位先哲的思想和心智，带给读者无限的启迪。本书一共分为七个篇章：《我·自我》《女人·人性》《生命·人生》《心·思想》《爱·幸福》《行动·沟通》《超越·超脱》，涉及尼采思想言论的方方面面，句句都是尼采思想的精髓。

本书是德国著名哲学家叔本华的经典作品选编。全书以孤独为线索，作者在孤独中思索，以一个哲人的眼光对人类的世俗生活进行了观察和分析，特别对命运、自由、救赎、文学、教育等人生问题阐述了自己的观点，充满了作者的真知灼见，读来发人深省。

佛教产生于古印度，但传中国后，同中国儒家文化和道教文化融合发展，经过长期演化，“*终形成了具有中国特色的佛教文化”。那么，应该如何认识“中国特色的佛教文化”？本书对“中国特色的佛教文化”作了系统深的阐释，回顾了佛教初创及中国化的过程，分析介绍了佛教文学、佛教艺术方面的成就，对中国佛教文化的特和价值也作了精准的提炼。

《世界哲学简史》结合广泛的历史和文化语境，向我们展现了整个哲学史的全貌，创了在全世界范围内探讨哲学问题的全新广度和深度。除了那些众所周知的大哲学家和重要思潮，某些不那么为人所知但同样有趣的人物也在本书中占有一席之地。本书通过生动的叙述、晓畅的行文，向读者充分展示了哲学与生活的相关性，使读者受到激发、有所受益，同时获得乐趣。

关于禅趣，很多人都会想到林林总总的机锋公案，然而那些讲解机锋公案的读物往往言人人殊，莫衷一是。本书则着力于贯通禅宗的核心义理，高屋建瓴地使所有机锋公案都可以迎刃而解。

The Laws are discussed by three representatives of Athens, Crete, and Sparta. The Athenian, as might be expected, is the protagonist or chief speaker, while the second place is assigned to the Cretan, who, as one of the leaders of a new colony, has a special interest in the conversation. At least four-fifths of the answers are put into his mouth. The Spartan is every inch a soldier, a man of few words himself, better at deeds than words. The Athenian talks to the two others, although they are his equals in age, in the style of a master discoursing to his scholars; he frequently praises himself; he entertains a very poor opinion of the understanding of his companions.

The Constitution of the Athenians describes the political system of ancient Athens. The treatise was composed between 330 and 322 BC.

Το παρ?ν βιβλ?ο ?55 Χρ?νια Σκ?ψει? & Διαλογισμο?? ε?ναι το απ?σταγμα συνεχο?? προσπ?θεια?, αναζητ?σεων, προβληματισμ?ν, σκ?ψεων και διαλογισμ?ν εν?? ανθρ?που. Με πολυπο?κιλο και ποικιλ?μορφο θεματικ? περιεχ?μενο σε πεζ? κυρ?ω? μα και ποιητικ? λ?γο, τα θ?ματα ε?ναι ?λα απ? την καθημεριν?τητα: Κοινωνικ?, πολιτικ?, φιλοσοφικ?, ερωτικ?, γενικ?τερη? αναζ?τηση? κ.τ.λ.Πολλ? τα ερωτ?ματα που ξεπροβ?λλουν εμπρ?? σε κ?θε σκεπτ?μενο ?νθρωπο που βαδ?ζει το προσωπικ? του μονοπ?τι π?νω στην γη και ο οπο?ο? αναζητε? απαντ?σει? και λ?σει? των προβλημ?των τη? ζω??. Γιατ? αντιμ?χονται οι λαο?; Γιατ? μαλ?νουν οι ?νθρωποι; Τι δυσκολε?ει την ανθρ?πινη επικοινων?α την καθημεριν?; Τι ε?ναι η τ?χνη και η ομορφι?; Τι ε?ναι οι επιστ?με? οι πολλ?? και ποια ε?ναι τα ?ρια του? τα αληθιν?; Πρ?πει να τι? εμπιστευ?μαστε λοιπ?ν; Τι ε?ναι η ?σοφ?α? και η ?ομορφι?? και ποιε? οι γν?σει? που αξ?ζουν τελικ?; Ποια ε?ναι η αλ?θεια η μοναδικ?. Υπ?ρχει γν?ση αντικειμενικ?; Υπ?ρχει το καλ? και το κακ?; Ε?ναι λοιπ?ν τα τρ?α ιδανικ?, η ?Αγ?πη?, η ?Γν?ση? και η ?Αλ?θεια? τελικ?;?τσι λοιπ?ν ξεκ?νησα ?να πρω?, τι? σκ?ρπιε? σκ?ψει? μου αυτ??, το κατακ?θι μια? ολ?κληρη? ζω?? ?λων εκε?νων για τα οπο?α τ?σο πολ? ?χω προβληματιστε? και ?λα τα ερωτ?ματ? μου που ?χουν καταγραφε?, να τα μαζ?ψω ?να πρω?, ?λα αυτ? που ε?χα καταγεγραμμ?να εδ? και εκε?, σε ?να βιβλ?ο προσωπικ? σκ?ψεων και διαλογισμ?ν. Ε?ναι ?να βιβλ?ο τη? ζω?? λοιπ?ν το βιβλ?ο αυτ?, βγαλμ?νο απευθε?α? μ?σα απ? την ζω? που με συγκ?νηση το καταγρ?φω και με περ?σσια περισυλλογ?.Ε?ναι βιβλ?ο τη? ζω?? και απευθ?νεται σε κ?θε σκεπτ?μενο καλοπροα?ρετο και ?ντιμο αναγν?στη αλλ? και σε ηλικ?ε? νεαρ??, που με την καθαρ?τητα που ?χουν στη ψυχ?, πιο ε?κολα κι αντιλαμβ?νονται το ?μορφο, το δ?κιο και το σωστ?. Πεν?ντα π?ντε χρ?νια σκ?ψεων και διαλογισμ?ν ε?ναι το βιβλ?ο αυτ?. Ε?ναι μια αναζ?τηση τη? ?Αγ?πη??, τη? ?Γν?ση?? και τη? ?Αλ?θεια?

Confucius believed that the welfare of a country depended on the moral cultivation of its people, beginning from the nation's leadership. He believed that individuals could begin to cultivate an all-encompassing sense of virtue through ren, and that the most basic step to cultivating ren was devotion to one's parents and older siblings. He taught that one's individual desires do not need to be suppressed, but that people should be educated to reconcile their desires via rituals and forms of propriety, through which people could demonstrate their respect for others and their responsible roles in society.

本书是一部探讨中国文明起源的著作，作者潜心研究中国历史、哲学和文化多年，力求洞悉中国文明的内在脉络。作者聚焦于中国文明起源过程中的理性要素，通过追溯这个时期理性要素的形态，试图还原中国文明*初的萌发过程。本书沿着中国古代思想观念发展的路，回溯发端，探究这个时期决定历史走向的观念是怎样的，历史是怎样被这种观念所决定的，以及这种观念的来源和后续发展，以此来逐渐揭中国文明起源发展的印记和规律。

规范性是当代规范伦理学的一个核心观念。本书深探究了人类理性层面的规范性与某种植根于自然化的深层规范性之间的关系，考察了作为元概念/范畴的规范性对一系列相关理论概念、题旨的某种奠基性作用，以展示其解释力及整合力。

成年人的词典里，没有容易二字。 无论你现在是20岁还是70岁，你都可能觉得已经过去的人生里出了一些岔子，其中有的部分无法修补，有的令人懊悔。 你觉得自己选错了专业，跳槽过于频繁，也有可能你正为要不要生孩子而纠结，或正在出轨边缘徘徊。 当你选择了一个方向、一份职业、一种生活方式甚至一个人，也意味着你放弃了其他的可能性。 那些可能性让人着迷，甚至勾引你放弃现有的生活重新来过。 重启毕竟是一个高成本的选择，人生不是一场随时存档读档的游戏，在这之前你需要充分模拟、推演、检查，做好准备再上路。 这本书就是为这样的顾虑而准备的，它写给所有与不可逆的时间搏斗的人。 你能在这里快速学习哲学家如何给不同的事物赋分，表彰它们给予人生的不同价值，看到哲学家如何从自己的中年危机里突围，他们甚至写过多篇论文探讨是不是应该放弃上面提到的其他可能性。 即使你不算改写人生，或者觉得人生过于乏味，这本书也能帮你换种思路，继续生活。

DAVID HUME (1711 – 1776) was a Scottish philosopher, historian, economist, and essayist known especially for his philosophical empiricism and skepticism. He was one of the most important figures in the history of Western philosophy and the Scottish Enlightenment. Hume is often grouped with John Locke, George Berkeley, and a handful of others as a British Empiricist. Beginning with his A Treatise of Human Nature (1739), Hume strove to create a total naturalistic "science of man" that examined the psychological basis of human nature. In stark opposition to the rationalists who preceded him, most notably Descartes, he concluded that desire rather than reason governed human behaviour, saying: "REASON IS, and OUGHT ONLY to BE the SLAVE of the PASSIONS". A prominent figure in the sceptical philosophical tradition and a strong empiricist, he argued against the existence of innate ideas, concluding instead that humans have knowledge only of things they directly experience.. NOTHING is more usual and more natural for those, who pretend to discover anything new to the world in philosophy and the sciences, than to insinuate the praises of their own systems, by decrying all those, which have been advanced before them. And indeed were they content with lamenting that ignorance, which we still lie under in the most important questions, that can come before the tribunal of human reason, there are few, who have an acquaintance with the sciences, that would not readily agree with them. It is easy for one of judgment and learning, to perceive the weak foundation even of those systems, which have obtained the greatest credit, and have carried their pretensions highest to accurate and profound reasoning. Principles taken upon trust, consequences lamely deduced from them, want of coherence in the parts, and of evidence in the whole, these are every where to be met with in the systems of the most eminent philosophers, and seem to have drawn disgrace upon philosophy itself. Nor is there required such profound knowledge to discover the present imperfect condition of the sciences, but even the rabble without doors may, judge from the noise and clamour, which they hear, that all goes not well within. There is nothing which is not the subject of debate, and in which men of learning are not of contrary opinions. The most trivial question escapes not our controversy, and in the most momentous we are not able to give any certain decision. Disputes are multiplied, as if every thing was uncertain; and these disputes are managed with the greatest warmth, as if every thing was certain. Amidst all this bustle it is not reason, which carries the prize, but eloquence; and no man needs ever despair of gaining proselytes to the most extravagant hypothesis, who has art enough to represent it in any favourable colours. The victory is not gained by the men at arms, who manage the pike and the sword; but by the trumpeters, drummers, and musicians of the army. From hence in my opinion arises that common prejudice against metaphysical reasonings of all kinds, even amongst those, who profess themselves scholars, and have a just value for every other part of literature. By metaphysical reasonings, they do not understand those on any particular branch of science, but every kind of argument, which is any way abstruse, and requires some attention to be comprehended. We have so often lost our labour in such researches, that we commonly reject them without hesitation, and resolve, if we must for ever be a prey to errors and delusions, that they shall at least be natural and entertaining. And indeed nothing but the most determined scepticism, along with a great degree of indolence, can justify this aversion to metaphysics. For if truth be at all within the reach of human capacity, it is certain it must lie very deep and abstruse: and to hope we shall arrive at it without pains, while the greatest geniuses have failed with the utmost pains..

《指月录》是明心见性、参禅悟道的典籍。2009年下半年，南怀瑾先生开始带领学人参研《指月录》，并对曹洞宗的特点、学术、修持和传承等方面作了重点研讨，本书即整理自当时的课堂实录，采用对话体。除了原文诵读和白话释义，课堂上以自由发言为主，听讲的学人或提出问题，或表达观点，先生则随时指点、点评。一路讲下来，先生不仅将禅宗的发展、演变脉络讲得非常详尽清晰，对话中更是常常暗藏禅机，如同古时禅师接引学人、对机说法，圣哲言、钵盂语兼而有之。

《印度佛教史》一书是卓越的日本佛教学者平川彰先生论述印度佛教的通史类著作，内容详尽，叙述简洁，广泛综合东西方印度佛教研究成果。其论理分明，剖析层层深，很大程度上恢复了印度佛教的历史概貌，令读者耳目一新。本书是“学术性的佛教研究”的经典之作，为初学者了解印度佛教的完美门书，亦为广大佛学研习者和爱好人士的指南。

《论语新注》是袁行霈教授主编的《新编新注十三经》中的一种，整理者是北大孙钦善教授。此次整理，以南宋蜀刻本邢昺《论语注疏》为底本，校以清嘉庆二十年江西南昌府学所刻阮校邢昺《论语注疏》、定州汉墓竹简残本《论语》、日本正平版双跋本《论语集解》、知不足斋本皇侃《论语义疏》、清覆宋理宗淳祐十二年刻本朱熹《论语集注》，并参考、酌收《经典释文》和阮元《论语注疏校勘记》的校勘成果。作者的工作主要体现在校勘和注释两个方面，其中校勘以校正误为主，酌校异同，校勘范围包括文字和分章；注释主要包括三个层面：语意、文意的训释，名物、典制等具体事物的考释，抽象思想义理的诠释。作者尤其重视《左传》中与能《论语》中的事件行印证的记载，在两份记载的互见中，论语中涉及到的人物和事件得到了清晰的描绘，这是本书注释方面比较大的特色。